We missen vandaag een denderende sensatie. Zou me daar even een Turk op een kameel zijn gekomen om een poesje te halen in Zutphen en laat die grap nu op het laatste ogenblik afgewimpeld worden, omdat het woestijnschip in blijde verwachting is.
Nu denkt u misschien dat ik een buitenlander-complex heb gekregen vanwege die geschiedenis met het Tiroler echtpaar, maar dan hebt u het heus mis.
Uit hoofde van m’n huisvesting ben ik er steeds op bedacht het evenwicht zo goed mogelijk te bewaren.
Doch terzake.
Het telefoontje kwam net op tijd, want ingewijden hier waren van plan geweest naar de Strodorpers te stappen om hun medewerking te vragen voor een serenade, waarin het schone lied „Constantinopel” ongetwijfeld een aandeel zou hebben gehad.
De televisie had zelfs plannen voor opnamen van de plechtige overdracht van het poesje. Misschien hebt u er van gelezen of gehoord, dat de oud-Zutphenaar Henk van Langen 2 uit Rheden heel wat stadgenoten in spanning heeft gehouden. Toen hij ineen hier verschijnend weekblad een advertentie las, waarin zijn zus een goed tehuis zocht voor een overcompleet poesje, schreef hij in gebroken Nederlands een briefje — ondertekend Ilak Bendery — waarin hij vertelde, dat men bij hem in Turkije dergelijke poesjes niet kon krijgen en het diertje half October zou komen halen, in de hoop, dan ook een flinke zak onvervalst Nederlands kattenbrood mee te krijgen. Want ook dat zou in het land van de waterpijpen niet te koop zijn. Een vriendelijke buurman, die toch die kant uit moest, zorgde dat de brief in Turkije gepost werd.
Toen het schrijven in Zutphen arriveerde had het poesje al een vriendelijk tehuis gevonden. Dat vormde echter geen bezwaar, want tal van mensen waren bereid aan deze katten-export mee te werken. Er kwamen brieven met aanbiedingen van leuke poesjes. „Waar ons blad al niet gelezen wordt”, schreven onze collegae. Maar dat „al” had er uit moeten blijven, naar achteraf bleek.
De Rhedense „Turk”, die deze reactie allerminst verwacht had — hij dacht dat zoiets wel en famille kon blijven — meende nu niet beter te kunnen doen dan de katten-export de nodige luister bij te zetten. Burgers Dierenpark was bereid vandaag, 17 October, een kameel met begeleiding naar Zutphen te laten komen. Niet zozeer omdat men in Turkije op kamelen rondrijdt gelijk hier op bromfietsen, maar om het geheel een uitheems tintje te geven. Juffrouw kameel heeft nu anders beslist. Waaruit men al weer kan leren, dat de mensen wikken, maar de dames beschikken.
Het gebeurde leert weer, hoe voorzichtig men moet zijn met katjes zonder handschoenen.
In één onzer Nederlandse bladen 3 las ik over het geval nog het volgende:

„Aangezien de heer Ilak Bendery schreef in een stijl die ons sterk herinnerde aan vroegere Karl May-romantiek, zo van: „Iek altijd willen hebben Hollands speeldier”, 4 deponeerden wij zijn epistel in de prullemand, al kwam het dan ook helemaal uit Turkije.
In de provincie is men echter goedgeloviger dan in een grote stad — hoewel, ook landelijke bladen besteedden aandacht aan het geval — en zowel de dame die het poesje aanbood als het nieuwsblad vlogen er prompt in.
De brief droeg immers een Turks poststempel en er lopen wel van die zonderlinge figuren rond die de gekste dingen doen, omdat zij geen raad weten met hun geld. Het blad wees met gepaste trots op zijn grote verspreidingsgebied: helemaal in Turkije werd het gelezen! Zutphen verkeerde in een aangename spanning.”

Wat zijn we toch eigenlijk sukkels in de provincie! U weet het nu, beste vrienden.
De collegae van het Zutphens weekblad kunnen zich echter troosten met de gedachte, dat ook landelijke bladen er ingevlogen zijn. Niet alle grote-stad-lieden zijn zo pienter geweest om de stijl van de Karl May-romantiek te doorzien. Ook onder hen dus nog een grote mate van provinciaalse goedgelovigheid. Mij spijt het overigens dat Zutphen de intocht van Ilak Bendery moet missen.

[1]	In : Zutphens Dagblad voor de Graafschap en Veluwezoom, 17 oktober 1953. Dit artikel is een reactie op een badinerend stuk in Algemeen Handelsblad van 14 oktober 1953 ob=ver dit voorval.

[2]	J. H. F. van Langen, Massenweg 121, Rheden.

[3]	Het gaat hier om het Algemeen Handelsblad uit Amsterdam, dat zich nogal laatdunkend had uitgelaten over de goedgelovigheid van de mensen in de provincie.

[4]	Ik kan mij eerlijk gezegd geen enkele Nederlandse vertaling (of Duits origineel) voor de geest halen waar Turken (of Arabieren of Indianen of wie dan ook) op een dergelijke manier praten.

Terug naar de Nederlandstalige bibliografie.

www op deze website