NIET lang geleden kregen wij een zonderling schrijven onder ogen, een brief uit Turkije, van de hand van een zekere meneer Ilak Bendery. Deze meneer reflecteerde op een advertentie, geplaatst in een Zutphens blad, door middel waarvan iemand een goed tehuis zocht voor een jong poesje. Uit de brief was op te maken, dat de heer Ilak Bendery om zo te zeggen al druk koffers pakte voor een reis naar Holland, waar hij het poesje persoonlijk zou komen halen. Maar aangezien de heer Ilak Bendery schreef in een stijl die ons sterk herinnerde aan vroegere Karl May-romantiek, zo van; „Iek altijd willen hebben Hollands speeldier”, deponeerden wij zijn epistel in de prullenmand, al kwam het dan ook helemaal uit Turkije.
In de provincie is men echter goedgeloviger dan in een grote stad — hoewel, ook landelijke bladen besteedden aandacht aan het geval — en zowel de dame die het poesje aanbood als het nieuwsblad vloog er prompt in De brief droef immers een Turks poststempel en er lopen wel van die zonderlinge figuren rond die de gekste dingen doen omdat zij geen raad weten met hun geld. Het blad wees met gepaste trots op zijn grote verspreidingsgebied; helemaal in Turkije werd het gelezen! Zutphen verkeerde in een aangename spanning.
Niemand wist dat de heer J. H. F. van Langen, van de Massenweg 121 in Rheden, op deze wijze zijn zuster (de eigenaresse van de poes) eens had willen laten lachen. Zijn brief kwam werkelijk uit Turkije, want de heer Van Langen had een kennis, die naar dat land ging en verzocht hem de brief daar te posten. Vermoedelijk heeft geen haar op het hoofd van de heer Van Langen er aan gedacht dat zijn zuster en de krant het verhaal ernstig zouden nemen.
Toen de heer Van Langen echter in de gaten kreeg wat hij had ontketend, wilde hij de grap volkomen maken. Hij wendde zich tot een dierenpark, legde het geval uit en vroeg of men hem één dag een kameel wilde afstaan. Daarop had hij, als Ilak Bendery verkleed, zijn intocht in de straten van Zutphen willen houden. De kameel echter gooide roet in het eten. Zij bleek namelijk in blijde verwachting te zijn en toen wilde de directie van het dierenpark haar niet meer aan de emotie en de kou van een wandeling door Zutphen blootstellen ......
En ten slotte heeft de heer Van Langen de Zutphense krant toen maar opgebeld om te zeggen dat het allemaal een grap was geweest en om te verzoeken zijn zuster hiervan in kennis te stellen. Jammer, want zelfs de televisie had verzocht om een seintje tegen de tijd dat Ilak Bendery en zijn gevolg in Zutphen zouden arriveren ....

[1]	In : Algemeen Handelsblad, 14 oktober 1953. Drie dagen later kwam een reactie van het Zutphens Dagblad voor de Graafschap en Veluwezoom.

[2]	Ik kan mij eerlijk gezegd geen enkele Nederlandse vertaling (of Duits origineel) voor de geest halen waar Turken (of Arabieren of Indianen of wie dan ook) op een dergelijke manier praten.

Terug naar de Nederlandstalige bibliografie.

www op deze website