TOEN Columbus2in Amerika aan land ging, ontmoette hij daar inboorlingen, die hij Indianen noemde, menend, dat de grond, waarop zij stonden, Indië was. De jeugd van vele Nederlanders en anderen is opgefleurd door verhalen omtrent deze mensen en nóg heeft het levenswerk van Karl May tot gevolg, dat men met veren getooide knapen op een weide bij Amsterdam of Leeuwarden Zittende Stier en Old Shatterhand ziet nadoen. Intussen is alles, wat zich om deze Indianen heeft afgespeeld, niet zo rooskleurig en avontuurlijk geweest als de jeugdboeken doen veronderstellen. De scherpe en kern-gezonde poëzie van dit volk heeft haar tegenkanten en als Little Cayouse3afdaalde naar de vlakte, was het niet altijd om een jonge squaw het hof te maken, maar — misschien vaker — om haar bij te staan in haar ellende. En Arendsoog4had zijn scherpe blik nodig om uit te zien naar soldaten, die zijn broeders zouden aanvallen.
In DE LAATSTE TOCHT heeft Howard Fast 5 een wáár Indianenverhaal geschreven. In 1878 had de Amerikaanse regering de laatste Indianenstammen samengebracht in reservaten. Zij waren dus toen al „ontheemden” en wij weten uit onze dagen maar al te goed, tot welk een misère dezen gewoonlijk vervallen. Tevergeefs vroegen de stamhoofden, uit het hun toegewezen gebied te mogen vertrekken, met hun volk. Zij zijn toen tóch gegaan; het werd HUN LAATSTE TOCHT.
Historisch verhaal
Met Amerikaanse eerlijkheid en nuchterheid vertelt de ras-schrijver Fast, hoe een legermacht in het geweer werd gebracht tegen de vluchtelingen, hoe de bevolking hen vervolgde, hoe zij tenslotte in gevangenschap omkwamen. Het moet voor Amerikanen niet bijster aangenaam zijn, dit alles te lezen: het boek is een schuldbekentenis. De strikte objectiviteit van de schrijver — hij staaft zijn relaas met kranten-citaten en historische gegevens — is echter een verdienste en dat Amerika zijn boek accepteerde 6, wijst op een gezonde moraal.
Daarnaast onderscheidt de schrijver zich als artist. Het boek is werkelijk een roman; het is boeiend, heeft — in grote lijn en in détail — voortreffelijke kenschetsingen en weet de sfeer te treffen. Belangrijker is intussen het doodgewone menselijke medelijden, dat zijn drijfkracht is. Er zijn, in het verre en in het nabije verleden, mensen gehaat, louter om hun huidskleur. Het is eigenlijk vreemd, dat er telkens weer mensen — als Fast — moeten opstaan om het onzinnige daarvan aan de kaak te stellen.
Cristoforo Colombo (Nederlands: Christoffel Columbus, Spaans: Cristóbal Colón, Latijn: Christophorus Columbus, * 1451, † 20 mei 1506) is de beroemdste ontdekkingsreiziger uit het tijdperk van de grote ontdekkingen. Hij maakte naam door zijn „ontdekking” van Amerika onder Spaanse vlag in 1492.
Little Cayuse (in het „Nederlands” ook Little Cayouse gespeld) was een indiaanse weesjongen in »Death Valley Days«. Dit was een Amerikaanse radio- en televisieserie waarin „echte” verhalen over het Amerikaanse Wilde Westen werden verteld resp. vertoond. De radioserie werd al in 1930 begonnen door Ruth Woodman (* 26 november 1894, † 2 april 1970) en liep tot 1945; in 1952 werd het een televisiserie met oude afleveringen - nu dus gevisualiseerd -, afgewisseld met nieuwe verhalen, die tot 1 augustus 1975 liep. De combinatie radio en televisie maakten van »Death Valley Days« een van de langst lopende Westernseries. Aflevering 12 van het televisieseizoen 1963/64 (aflevering 282 in totaal) was genaamd „Little Cayuse”, waarin de rol van de indiaanse wees wordt gespeeld door Larry Domasin (* 5 maart 1955), die een paar jaar later zou schitteren in de film »Fun in Acapulco«. Het moge duidelijk zijn dat Frans de Clercq het hier heeft over de radioserie.
Arendsoog alias Bob Stanhope en zijn indiaanse vriend Witte Veder waren figuren uit de Arendsoog-serie van Jan Nowee (* 17 juli 1901, † 9 oktober 1958) en later diens zoon Paul Nowee (* 25 juni 1936, † 30 september 1993), die in Duitsland volkomen onbekend was en is.
Howard Melvin Fast ( 11 november 1914, † 12 maart 2003) was een Amerikaans schrijver van boeken en tv-uitzendingen, die ook onder de pseudoniemen E. V. Cunningham en Walter Ericson publiceerde; zijn boeken zijn voor het merendeel historische romans, maar ook short stories, gedichten toneelstukken en non-fiction. Zijn bekendste romans zijn »Two Valleys«, »The Last Frontier«, »Goethals and the Panama Canal«, »Citizen Tom Paine«, »Freedom Road«, »The American: a Middle Western legend«, »My Glorious Brothers«, »The Proud and the Free«, »Spartacus«, »April Morning« en »Fallen Angel«. »The Last Frontier« uit 1941 werd zelfs tweemaal in het Nederlands vertaald: »De trek naar de vrijheid. Een Roodhuidenroman« (1948) en »De laatste tocht. Een roodhuidenroman« (1954).
Dat klopt tot op zekere hoogte, maar ... in 1943 werd Howard Fast lid van de Communistische Partij van de Verenigde Staten en vanaf dat moment werd hij door de FBI in de gaten gehouden. Een paar jaar later, in het McCarthy-tijdperk (Joseph Raymond McCarthy (* 14 november 1908, † 2 mei 1957) was van 1947 tot 1957 een Amerikaans senator uit Wisconsin namens de Republikeinen; hij werd berucht door zijn heksenjacht op – al dan niet vermeende – communisten tijdens de begindagen van de Koude Oorlog.), werd hij voor het House Committee on Un-American Activities gedagvaard. Omdat Fast niets wilde zeggen over de donateurs voor een fonds voor huisvesting van kinderen van Amerikaanse veteranen van de Spaanse Burgeroorlog, werd hij wegens minachting van het parlement veroordeeld tot een celstraf van drie maanden en belangrijker nog, zijn boeken werden uit alle openbare bibliotheken verwijderd. Zijn eerstvolgende roman, over Spartacus, moest hij in eigen beheer uitgeven. Hij bleef in zijn romans strijden tegen economische en sociale ongelijkheid, maar was hij wel intensief bezig met het Amerikaanse ideaal van vrijheid. Het leverde hem in 1953 de „Stalin-Vredesprijs” op, maar vier jaar later zegde hij na de †geheime” redevoering van Nikita Chroesjtsjov op het XXe Partijcongres van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie, waarin de misdaden van Jozef Stalin aan de kaak werden gesteld, zijn lidmaatschap van de Communistische partij op.
Terug naar de Nederlandstalige bibliografie.
Terug naar de Karl May-startpagina.
Terug naar de Apriana-startpagina.
Terug naar de Nederlandstalige bibliografie.
