WAT is er geworden van Winnetou, het Indianenopperhoofd uit de verhalen van Karl May, en van de andere helden uit de Indianenlitteratuur? Zijzelf zijn wellicht reeds lang ter ziele maar hun nazaten kunnen machinist, stenograaf, hulpverpleger, bouwvakarbeider of nog iets anders zijn. De Indianen in de VS verlaten de reservaten — waarin was ondergebracht wat er nog van hen was overgebleven nadat de blanke beschaving haar werk had gedaan — en trekken, gedwongen door economische noodzaak, naar de steden om baantjes te zoeken. Hun grootvaders heetten misschien nog „Vliegende Pijl” of „Zwarte Hand” — zij dragen net-gesteven boordjes en wenden zich tot arbeidsbureaux. Volgens A.P. worden deze nieuwe arbeidskrachten in het algemeen met open armen ontvangen door hun blanke broeders.
In Chicago, waar vorig jaar het eerste bureau voor plaatsing van roodhuiden werd geopend, schijnen de bleekgezichten de Indianen op voet van gelijkheid te behandelen en niet als „maar een een roodhuid”. Zijn er moeilijkheden dan komen de maatschappelijke verenigingen in actie om de plooien glad te strijken. Het leven in de grote, rumoerige stad bevalt echter vele Indianen zelf niet: ongeveer veertig procent hunner verliet Chicago weer. En aan het gebruik van liften schijnen sommigen nooit te wennen.
... nu een witte boord om ...
